شمارهٔ ۴۹۷ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به دل‌تنگی و نارضایتی از وضعیت موجود خود اشاره می‌کند و از ظالمی به نام "بخت" شکایت می‌کند که او را به صومعه‌ای از حرمان فرستاده است. شاعر بر این باور است که خوشبختی در نزد کسانی است که به میخانه و عشق روی می‌آورند. او از درد و رنج زندگی می‌گوید و بر این نکته تأکید می‌کند که کسانی که در باغ عشق و زیبایی دچار حسادت می‌شوند، برای ما سنگی سخت هستند. او همچنین از هویت زاهد و ریاکاری او شکایت می‌کند و به عشق و زندگی واقعی ارج می‌نهد. در نهایت، شاعر می‌گوید که قبلاً در شهر عشق آزمایش کرده و به خوبی می‌داند که کجا می‌تواند خوشبختی را بیابد.