شمارهٔ ۵۰۰ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از گم شدن راه تدبیر و اندیشه‌اش سخن می‌گوید و آرزو می‌کند که تکه‌ای از زلف معشوقش را به او ببخشد. او توصیف می‌کند که چگونه زیبایی معشوقش شیرین و دلربا است و به نوعی شیره جان او را به یاد می‌آورد. شاعر به تصویر کشیدن معشوق در بتکده‌ها اشاره می‌کند و از تیر عشق که بر دلش نشسته و او را نیمه‌جان کرده، سخن می‌گوید. او به تنهایی خود در غم و دلتنگی اشاره می‌کند و از یاران معشوقش که در خوشی‌ها هستند، حسرت می‌خورد. در نهایت، شاعر از شرمندگی خود در برابر معشوق سخن می‌گوید و از او می‌خواهد که به حال غلام پیرش رحم کند.