شمارهٔ ۵۵۷ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از حس عاشقانه و دل‌باختگی شاعر نسبت به معشوق سخن می‌گوید. شاعر با بوسه از لب‌های معشوق، حالتی از شادی و غم را تجربه می‌کند. عشق او باعث شده که احساس کند همه شادی‌های زندگی‌اش به غم بدل شده است. او همچنین به اشتباهات گذشته‌اش و طاعت طولانی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق بی‌فایده است. در پایان، شاعر به امیدی که از زلف معشوق دارد اشاره می‌کند و از دیگران می‌خواهد از طول امید و آرزو پرهیز کنند.