شمارهٔ ۵۷۷ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر پیغام باد صبا را از گل‌ها می‌گیرد که می‌گوید نباید در ایام گل مانند لاله‌ها بی‌توجه بنشینیم. او به دوستش توصیه می‌کند که لحظه‌های خوش امروز را برای فردا نگه ندارد، چون فرصت کوتاه است. شاعر اشاره می‌کند که خود نیز مانند بلبل مست است، اما مستی‌اش از زیبایی و عطر گل است. او به تنگی قبا به خاطر گل می‌پردازد و به حسی که شاخ گل در او ایجاد کرده، اشاره می‌کند. همچنین به حرص نرگس و طمع او بر سفره نعمت گل می‌پردازد و در نهایت به زهد و ترک دنیا اشاره می‌کند و می‌گوید که بهتر است زهد را فدای لذت‌های زیبای گل کند.