شمارهٔ ۵۸ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تنهایی و غم خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند او را شاد کند. او در انتظار وصالی است که هیچ‌گاه به او نمی‌رسد و با غم و اندوه دوری از محبوبش کنار آمده است. شاعر از دیگران می‌خواهد که شاد باشند، زیرا او فقط به غم عشق خود عادت کرده است. او همچنین به این موضوع اشاره می‌کند که در تلاش برای پیدا کردن آرامش و تسکین دردهایش بوده، اما هیچ کدام از درمان‌ها مؤثر نبوده‌اند و تنها راهی که برای ادامه زندگی دارد، صبوری است. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که به بلایا و غم‌ها عادت کرده و دیگر نمی‌خواهد به دنبال خوشی‌های زودگذر باشد.