شمارهٔ ۶۲۸ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل بیانگر احوال عاشق است که دلش هنوز در عشق معشوق جا دارد و به خاطر آن دچار درد و رنج شده است. او از تیزی عشق می‌گوید که مانند تیغ بر دلش خراشیده و نشان از عمق احساساتش دارد. شاعر خود را به مرغی تشبیه می‌کند که دانه‌چین است اما به دام کسی نمی‌افتد و زندگی‌اش پر از غم و بلاست. او از حالاتی صحبت می‌کند که در اجتماعش بر اثر نوشیدن شراب، جرعه‌های عشق را بر سرش می‌ریزند و میکده بر او غالب است. در نهایت، عشق به معشوق را به عنوان گنجی ارزشمند توصیف می‌کند که هرگز خالی نمی‌شود و تنها چیزی که در زندگی‌اش می‌بیند، یاد ساقی ازل است.