شمارهٔ ۶۴۱ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به وصف عشق و محبت پرداخته است. شاعر از تیرهای عشق که به دلش نشسته و رحمت و نور محبوبش که زندگی‌اش را روشن کرده، سخن می‌گوید. او تأکید می‌کند که اگر محبوبش خود را نشان ندهد، هیچ آینه‌ای نمی‌تواند زیبایی‌اش را نشان دهد. دل شاعر از درد و غم رنج می‌برد و به فریاد آمده، اما همزمان امید دارد که با لحظه‌ای از سرما یا باد، آرامشی بیابد. شاعر در نهایت اعتراف می‌کند که نگاهش به زیبایی‌ها محدود است و یاد محبوبش، اصلی‌ترین آرزوی اوست، به گونه‌ای که همه‌ی آرزوهایش به فراموشی سپرده شده‌اند.