شمارهٔ ۶۷۶ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل توصیفاتی از عشق و اشتیاق شاعر به معشوق را بیان می‌کند. او از دوری معشوق درد می‌کشد و آرزو دارد که حتی اگر نتواند پای معشوق را بوسه دهد، حداقل بتواند با جبین خود بر خاکی که او بر آن قدم می‌گذارد، بمالد. شاعر از زیبایی‌های معشوق صحبت می‌کند و از این که چقدر برایش سخت است که نتواند به او نزدیک شود. او همچنین درد دلش را به خاک پای معشوق و سم اسب او گره می‌زند و از عمرش می‌خواهد که کمی جا برایش بگذارد تا بتواند در کنار معشوق باشد. در نهایت، شاعر به احساسات عمیقش اشاره می‌کند و می‌گوید که او حتی با خاک در پیر مغان، خواهان نزدیکی به معشوق است.