شمارهٔ ۶۸۴ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر بیان می‌کند که در شب‌ها به یاد محبوبش غمگین و خاک بر سر می‌ریزد، همانند سبزه‌ای که صبح از خاک سر بر می‌آورد. او از شوق دیدن محبوبش در چمن می‌افتد و دامن گل را با خون دلش تر می‌کند. وقتی قد محبوبش را نمی‌بیند، به تماشای دیگر درختان می‌رود. عشقش به محبوب باعث شده که او به رغم فاصله‌اش از ملت خود، دل به بت‌ها بسپارد. او می‌گوید که عشق به محبوبش همچون اکسیر، او را از خاک به طلا تبدیل کرده و وقتی محبوبش نزدیک می‌شود، به شدت تحت تأثیر قرار می‌گیرد و زبانش هم گنگ می‌شود. او می‌گوید هرچند که با خود سخن‌ها می‌گوید، وقتی محبوبش ظاهر می‌شود، نمی‌تواند حرف بزند. در انتها، به لحظه‌ای اشاره می‌کند که محبوبش برایش عشوه می‌ریزد و او از سادگی‌اش این سخن را باور می‌کند.