شمارهٔ ۶۸۹ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنج ناشی از عشق صحبت می‌کند. هرچند که می‌خواهد عشق و محبت محبوب را از دل بیرون کند، اما نمی‌تواند و نمی‌داند این کار را چگونه انجام دهد. او به این فکر می‌کند که با وجود سرزنش‌های دیگران، هر لحظه بر درد عاشقانه‌اش بیفزاید. اگر از غصه‌های عشق دردناک گریه کند، حتی سنگ‌ها را به چشمه تبدیل می‌کند و چشمه‌ها را به خون. او اشک‌هایش را به پیام‌هایی پر از سوز و درد تبدیل می‌کند و از لیلی و مجنون به عنوان نماد عشق یاد می‌کند. شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که به خاطر عشق، احساساتی را که در دل دارد به تصویر کشیده و حتی اگر کشته هم شود، درد وفا و وصالش برایش چه سودی نخواهد داشت.