شمارهٔ ۷۰۳ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از آرزوی دیدن معشوقش صحبت می‌کند و می‌گوید که وقتی چهره محبوب را نمی‌بیند، هیچ چیز برایش جذاب نیست. او به دوستش می‌گوید که چراغ این کلبه غم را روشن کند، زیرا زندگی بدون دیدن محبوب برایش بی‌معنا شده است. شاعر همچنین به درد و رنجی که از بی‌محبوبی می‌کشد اشاره می‌کند و می‌گوید که او هیچ چیز جز زیبایی محبوب را نمی‌خواهد. او به غم و اندوهی که در دلش وجود دارد پرداخت کرده و از بی‌فایده بودن آرزوهایش سخن می‌گوید چرا که محبوبش به او توجهی ندارد و نمی‌خواهد در غم و درد باقی بماند. در نهایت، او از وضعیت ناامیدکننده‌اش در جستجوی وصال محبوبش سخن می‌گوید.