نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۷۴۰ جامی

جامی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

بیا ای اهل دل را قرة العین

کمان ابروانت قاب قوسین

میان موی تا موی میانت

نمی بیند خرد یک موی مابین

لبت را گفتم ای جان این قلبی

دهانت گفت پنهان حیث لا این

به وام از میکده بردم سبویی

مرا بادا به گردن دایم این دین

ز جامی گر تو سر خواهی و دیده

برد فرمان تو بالرأس والعین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زیبایی معشوقه است. شاعر از زیبایی ابروها و موهای معشوقه‌اش می‌گوید و از جذابیت لب‌ها و چشمان او تعریف می‌کند. او به عشق و احساس عمیقش اشاره می‌کند و می‌گوید که این عشق مانند میکده‌ای است که او را به سوی خود کشانده است. در نهایت، او آماده است تا فرمان معشوقه‌اش را با کمال میل بپذیرد.