شمارهٔ ۷۶۱ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از رقیب خود می‌خواهد که با اسیران خود بدرفتاری نکند و عیش را تلخ نکند. او به رقیب تأکید می‌کند که نباید به خاطر خیالات بد، به زیبایی‌های خود توجه نکند و روح خود را تحت تأثیر منفی قرار دهد. شاعر به یاد شب‌های خوشی می‌افتد که دوستش را بر چشم خود جا می‌داد، و از او می‌خواهد که ناز و کرشمه‌اش را کاهش دهد. همچنین از او می‌خواهد که از خود بوی خوش را متصاعد کند و دیگر در این زمینه ابراز خوشبویی نکند. شاعر احساس ناتوانی می‌کند و از رقیب می‌خواهد که با او سخت نباشد. او به زیبایی و تأثیر چشمان رقیب اشاره می‌کند و اظهار می‌دارد که دیگر کسی نمی‌تواند در برابر آن مقاومت کند. در پایان، شاعر به رقیب می‌گوید که در این زمان، دلجویی او نباید از دست برود و نباید بر دل او آسیب بزند.