شمارهٔ ۷۶۷ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و رنج عاشقی می‌گوید و به حالتی ناراحت و ناتوان اشاره می‌کند که هیچ‌کس نمی‌خواهد به آن گرفتار شود. او از معشوقش درخواست می‌کند که حال او را مشاهده کند و از مظلومیتش آگاه باشد. شاعر از عدم وجود یاری و امید به محبت سخن می‌گوید و از خدا می‌خواهد که او را از زخم‌های ناشی از جفا محروم نکند. او نیز به سرنوشت خویش اشاره می‌کند که چگونه از چشم معشوق افتاده و به ناامیدی دچار شده است. در نهایت، او به این واقعیت اشاره می‌کند که عشق می‌تواند انسان را به شدت آسیب‌دیده کند و به طور تلویحی می‌پرسد که اگر عشق چنین است، تدبیر در این وضعیت چیست.