شمارهٔ ۸۱۸ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل بیانگر عاشقانی است که دلبسته چهره معشوق خود هستند و در آرزوی دیدار او به سر می‌برند. شاعر از درد و رنج ناشی از فاصله و جدایی می‌گوید و از پروردگار می‌خواهد که لطفش را شامل حال او کند و اجازه دهد تا لحظه‌ای در کنار معشوقش آرامش یابد. او به وصف زخم‌های ناشی از جدایی و جراحت‌های عشق می‌پردازد و همچنین به دلتنگی و غم ناشی از دوری می‌نگرد. در نهایت، سخنانش به ناله و فریاد عاشقان دیگر نیز اشاره دارد و نسبت به انکار واقعیت‌های عاطفی و درد عشق، هشدار می‌دهد.