شمارهٔ ۸۶۴ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و ارادت عمیق به خداوند و جمال الهی است. شاعر از زیبایی‌های بی‌پایان و جاودانه خداوند سخن می‌گوید و تأکید دارد که همه چیز در این دنیا به او ختم می‌شود. وی به چشم عارف اشاره می‌کند که نمی‌تواند جز معانی عمیق عشق را ببیند و از داستان‌های عاشقانه‌ای مانند مجنون سخن می‌گوید تا نشان دهد که عشق واقعی فراتر از داستان‌هاست. شاعر در نهایت می‌گوید که عشق او چنان عمیق است که هیچ فاصله و حائلی در میان آن نیست و می‌خواهد که به خدمت در آستان الهی مشغول باشد.