شمارهٔ ۹۰۲ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به وصف زیبایی و ظرافت موجودی می‌پردازد که آن را به سرو راستین و گل تشبیه می‌کند. شاعر به او می‌گوید که تو از جنس آب و خاک نیستی و نمی‌توانی از تبار جن و انس باشی. به ظرافت او اشاره می‌کند و او را نازک‌تر از برگ سمن می‌داند. همچنین شاعر به دشواری توصیف زیبایی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که هر چه در خیال اوست، کمتر از زیبایی واقعی اوست. در ادامه، شاعر از احساس درد و اشک خونین خود سخن می‌گوید و از رفتن سوار و تاثیر آن بر صبر و خردش می‌نالد. او در نهایت به سمت محبوبش می‌رود و از او می‌خواهد که دستش را بگیرد و درباره رفتار او سئوال می‌کند که چرا دلش را از دست داده است. محبوب نیز با عشوه‌ای به او می‌گوید که در پی او است.