شمارهٔ ۹۳۵ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس عمیق عشق و درد جدایی اشاره دارد. شاعر از کوه باری که بر دلش نشسته و چشمه ساری که از آن می‌جوشد، سخن می‌گوید که نماد احساسات اوست. لاله‌زار گرداگردش نمایانگر زخم‌های عاطفی اوست. او امیدوار است روزی به تماشای این لاله‌زار برود و از ترس اینکه مبادا غباری بر دامن معشوق بنشیند، نگران است. آرزوی او بوسه‌ای از معشوق است و عشقش همچنان او را به سمت او می‌کشاند. در نهایت، از زخم‌های عشق و یادگاری‌هایی که از آن بر جا مانده، سخن می‌گوید و درخواست می‌کند که زخم‌هایش با مرهمی تسکین یابد.