شمارهٔ ۹۷۱ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی چشم محبوبش اشاره می‌کند که گاهی نگاهی به گرفتاران می‌اندازد. او از تاثیر فروغ چهره محبوب بر یاد خود سخن می‌گوید و به یاد می‌آورد که زیبایی او در باغی از سروها فراتر از گیاهان معمولی است. شاعر تصریح می‌کند که جز روی محبوبش، دیگری را نمی‌بیند و اگر نگاهی غیر از او ببیند، آن را گناه می‌داند. او به محبوبش می‌گوید که از طریق اشک‌هایش خواسته‌اش را بیان می‌کند و با سردی قلبش، احساسات عمیق و سوز دلش را می‌نویسد. شاعر در پایان از درد و سوزی که در دل دارد، صحبت می‌کند و به عمق احساساتش اشاره می‌کند.