شمارهٔ ۱۱۹ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و نشانه‌های عشق و غم می‌پردازد. باغ لاله و گل با بهار رونق می‌گیرد، اما عشق و شوق به معشوق باعث شرمندگی و داغداری می‌شود. شاعر از سحاب کرم می‌خواهد به حال شقایق‌ها توجه کند، چرا که این عشق باعث سوگوار شدن بسیاری شده است. همچنین به شب اشاره می‌کند که چرا سیاه‌پوش شده است، زیرا مردم برای عشق و جدایی در غم به سر می‌برند. او به کسانی که به عشق او می‌سوزند، اشاره می‌کند و تأکید دارد که عشق‌شان به او موجب تلاطم و بی‌قراری است. در نهایت، شاعر به اهمیت احترام و محبت در عشق می‌پردازد و می‌گوید که نمی‌توان به راحتی به کسانی که به عشق حقیقتی دست یافته‌اند، بی‌اعتنا بود.