شمارهٔ ۱۴۴ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره امید و آرزوهای شاعر است. شاعر از اوضاع و احوال خود سخن می‌گوید و آرزو می‌کند که اگر لباسش از تن رها شود، مشکلاتش نیز حل خواهد شد. با ديدن چهره معشوق، روزگارش متحول می‌شود و مشکلاتش ممکن است برطرف شود. همچنین بیان می‌کند که در غم و اندوهش از بی‌یار بودن رنج می‌برد و امیدوار است که وزش بادی از سمت معشوق، مشکلاتش را حل کند. شاعر به تاثیر معشوق بر دلش اشاره می‌کند و می‌گوید که درد و رنج او ناشی از تأثیرات معشوق است. در نهایت، او در انتظار و طلبی است که امید دارد روزی درهای خوشبختی به روی او باز شود.