شمارهٔ ۲۴۷ جامی
جامی / غزلیات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)
نگارا ز درماندگان یاد می کن
خدا را ز درماندگان یاد می کن
چو درمانده موریم افتان به راهت
سوارا ز درماندگان یاد می کن
چو اخلاص اهل ارادت نداری
ریا را ز درماندگان یاد می کن
چو بر محرمان شربت وصلت افتد
گوارا، ز درماندگان یاد می کن
پی پرسش دوستان چون فرستی
صبا را، ز درماندگان یاد می کن
گه قسمت از طره تار تارت
بلا را ز درماندگان یاد می کن
چه یارای جامی که سویت نویسد
که یارا ز درماندگان یاد می کن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به یاد آوردن خدا و درماندگان اشاره می‌کند. او از خدا می‌خواهد که در شرایط سخت و درماندگی، یاد کسانی که به او نیاز دارند فراموش نشود. همچنین به اهمیت اخلاص و پرهیز از ریا در رابطه با محبت و دوستی اشاره می‌کند. او به یادآوری افرادی که در سختی هستند، در کنار نشانه‌ها و لحظات شیرین زندگی تأکید می‌کند و می‌خواهد که محبت و توجه به درماندگان همواره در ذهن خواننده باقی بماند.