شمارهٔ ۲۴۹ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به محبوب خود که در زیبایی مشهور است، خطاب می‌کند و از عشقش سخن می‌گوید. او از حالتی خمار و غمگین ناشی از عشقش می‌گوید و آرزو دارد که محبوب، با نمایاندن لب‌ها و چشمانش، تسکینی بر درد دل او باشد. شاعر به عدم توجه محبوب به نزدیکانش اشاره می‌کند و از غم و رنجی که از جدایی و فاصله دارد، سخن می‌گوید. همچنین به این موضوع توجه دارد که محبوب، همانند سلیمان، در قدرت و جاذبه‌اش بی‌نظیر است و هیچ نگرانی از درد و رنج دیگران ندارد. شاعر از محبوب می‌خواهد که با محبت و رحمت بیشتری به حال عاشقان و کسانی که از او دورند، توجه کند. در نهایت، او به مفهوم زهد و توبه پرداخته و انتقاد می‌کند که این مفاهیم نباید مانع از عشق و حضور محبت شوند.