شمارهٔ ۲۷۵ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر احساس عمیق خود را نسبت به معشوق بیان می‌کند. او از اشک‌های خونینش می‌گوید که به خاطر درد و رنجی است که ناشی از عشق و جدایی است. معشوق را به گل تشبیه می‌کند که زیبایی‌اش باعث حسرت و رقابت دیگران شده و خون را به زمین ریخته است. او به زلف‌های معشوق اشاره می‌کند که حال آشفته‌اش را بدتر کرده و بلایای بسیاری به بار آورده‌اند. همچنین، شاعر از ناتوانی خود در تحمل دوری می‌گوید و صبرش در حال فروپاشی است. در نهایت، او از بی‌قراری و حال خود که به درگاه معشوق آمده، سخن می‌گوید و خود را بنده‌ای معرفی می‌کند که از بند خواجگی رسته است.