شمارهٔ ۱۰۲ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذبه یار خود اشاره می‌کند که چهره‌اش باعث شیدایی و عشق او شده است. نور رخسار او مانند شمعی در دل شب می‌درخشد و باعث جرات و شیفتگی پروانه‌ها نسبت به خود می‌شود. شاعر می‌گوید که اگرچه یار به کسی روی خود را نشان نمی‌دهد، اما در شهر هرکس درباره او سخن می‌گوید و شور و غوغایی از حضور او در دنیای پیرامون احساس می‌شود. او همچنین به عشقی اشاره می‌کند که در هر جزئی از وجود یار نمایان است و تمام احساسات و دلتنگی‌هایش ناشی از زیبایی و ویژگی‌های یار است.