شمارهٔ ۱۳۰ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی ناله و فریاد عاشقانه است که شاعر در آن از جست‌وجوی یار و معشوق سخن می‌گوید. او به دنبال وعده‌های دروغین و امیدهایی است که هیچ نشانی از آن‌ها نمی‌یابد. شاعر احساس غم و درد ناشی از دوری معشوق را ابراز می‌کند و از زخم‌های عاطفی‌اش که به جانش نفوذ کرده، سخن می‌گوید. او از آسیب‌های عشق و همچنین از فقدان خود به واسطه غم و دوری از معشوق، گلایه می‌کند. در نهایت، شاعر به تلخی می‌گوید که حتی مرگ نیز او را رها نکرده و حالتی از ناامیدی و فقدان در آثارش مشهود است.