شمارهٔ ۱۳۳ جامی
جامی / غزلیات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)
مرا نیست بر خوردن باده باعث
بجز غفلت از عالم پر حوادث
چه جمعیت آید ز گردنده چرخی
که بر وضع واحد دوان نیست لابث
بده ساقیا می که بی بهره از وی
بود در همه شغل لاهی و عابث
ازان می که کنیت ابوالطیباتش
سزاوار باشد نه ام الخبائث
ازان می که سوگند تائب نگردد
ز شربش به شرع خردمند حانث
ازان می که مغنیست در کسب دانش
ز بسط اقاویل و طول مباحث
به می صرف کن جامیا هر چه داری
مکن صرفه چون ممسکان بهر وارث
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره خودداری از نوشیدن شراب و غفلت از مسائل دنیا و حوادث آن است. شاعر به نیکویی و لذت‌بخشی شراب اشاره می‌کند و آن را از خوار شدن و بی‌ثمری دور می‌داند. او به خصوصیات مثبت شراب اشاره کرده و می‌گوید که اگر شراب به نوعی به علم و دانش کمک کند، پس ارزش نوشیدن دارد. در نهایت، او از شنونده می‌خواهد که از صرفه‌جویی در نوشیدن شراب پرهیز کند و به لذت آن بپردازد.