شمارهٔ ۱۴۶ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد افرادی می‌پردازد که به دیگران طعنه و ملامت می‌زنند و از ارزش‌های انسانی دورند. شاعر بیان می‌کند که این افراد در ظاهر، شبیه انسان‌ها هستند اما عملاً از دانایی و بینش تهی‌اند و در سفر به عالم دل و معنویت گرفتار مشکلات‌اند. آن‌ها مانند سیل اولی خروشان به نظر می‌آیند اما در میانه راه متوقف و ناتوان‌اند. سرانجام، شاعر به ستایش زیبایی و عشق می‌پردازد و می‌گوید که هر چند منکران از باده و زیبایی آگاه نیستند، اما او همچنان از آن لذت می‌برد.