شمارهٔ ۱۷۰ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف سفر صوفی به خرابات (محل رندان) می‌پردازد. او از آفت‌های دنیا به مأمنی می‌رود که در آن آرامش یابد. عمر خود را در جستجوی می و معشوق از دست داده و حالا به دنبال تلافی گذشته‌هاست. با نعلین (پاپوش) که به دو طرف پایش بسته، به مانند حضرت موسی در هنگام مناجات، به سوی خداوند می‌رود. شاعر تأکید می‌کند که طواف در کوی مغان (محل رندان و اهل عشق) او را به درک مقامات معنوی هدایت می‌کند. او همچنین به چالش‌های وجودی و تلاش برای پاکسازی دل از اضافات اشاره می‌کند و در نهایت، با تشبیه خود به شخصی که در تاریکی به سوی میکده می‌رود، نشان می‌دهد که این سفر با نور کرامات و تجربیات عرفانی همراه است.