شمارهٔ ۱۹ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره جذابیت و زیبایی یک سوار نازنین است که نه تنها عقل و دین را تحت تاثیر قرار می‌دهد، بلکه هر کسی با دیدن او تسلیم زیبایی‌اش می‌شود. شاعر به شدت تحت تاثیر این جمال قرار دارد و اگرچه نمی‌تواند نعل اسب او را ببوسد، اما به زمین بوسه می‌زند. زیبایی او همچون تیغ، محاکمات و تحسین‌های صوفیانه را برمی‌انگیزد و چهره‌اش یادآور باغ‌های چین است. این عشق و زیبایی به حدی است که باعث می‌شود انسان هرگونه خجالت را فراموش کند.