شمارهٔ ۱۹۵ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دوری یار و بی‌توجهی او به خود شکایت می‌کند. او احساس می‌کند که یار هیچ‌گاه یاد او را نکرده و به مسیری رفته که به خویشتن و یاد او اهمیت نداده است. شاعر به وفاداری و بندگی خود اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که باوجود اشک‌هایش، یار به او توجهی نداشته است. او حتی امیدوار بوده که یار پیامی برایش بفرستد، اما هیچ‌چیز از او نشنیده است. در نهایت، شاعر به زحمت و درد خود اشاره می‌کند که صدبار جانش را به خاطر یار داده، اما باز هم هیچ‌گونه توجهی از او دریافت نکرده است.