شمارهٔ ۲۳۴ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و احساسات عمیق شاعر است. شاعر از کیم پیکان (عزیز یا محبوبش) می‌گوید که در دلش جا دارد و او را چون غنچه‌ای در دل گل می‌بیند. شاعر از دیده‌اش می‌خواهد که اشک نریزد و به یاد محبوبش، چهره‌اش را همچون ماه کامل و زیبا توصیف می‌کند. او از معشوق درخواست دارد که در شب‌هایی که به خرابات (محل تجمع عاشقان) می‌رود، شبی را با خرامش بگذراند. شاعر به شدت به محبوبش وابسته است و نمی‌خواهد که هیچ چیزی مانع از ابراز عشقش شود. این شعر پر از غم و شوق عاشقانه است و حسرت و توصیف زیبایی‌های محبوب را به تصویر می‌کشد.