شمارهٔ ۲۴۷ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف عشق الهی و وحدت وجود می‌پردازد. او به نور و عظمت خداوند اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که خداوند در هر ذره‌ای از وجود و در هر لحظه‌ای حاضر است. هرچند خداوند همواره اول و آخر است، اما نه در قالب‌های معمولی قابل فهم است. شاعر از عشق به خداوند و yearning برای درک او صحبت می‌کند و می‌گوید که هیچ کس نمی‌تواند از او غایب باشد زیرا او همیشه در حال حاضر است. همچنین اشاره می‌کند که کسی که به عشق الهی برسد، دیگر تمایل به ترک مسیر و سفر ندارد و در نهایت به دنبال راهی است که در سلوک عشق به درک و ممارست برسد.