شمارهٔ ۲۸۰ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر آرزوی برگزاری مجلسی دارد که در آن هیچ گونه دعوا یا نزاعی نباشد و همه به وحدت دست یابند. ساقی‌ها از یک سو، جام‌های شراب را پر می‌کنند و مطرب‌ها از سوی دیگر، دور هم می‌رقصند. در این مجلس، حتی تنگدستان نیز بدون انتظار به خوشی می‌رسند و می‌پرستان پیامدهای بی‌وقفه‌ی خوشی را تجربه می‌کنند. شاعر به زیبایی توصیف می‌کند که چگونه خورشید و ماه در این مجلس به طرز بی‌نظیری به هم می‌پیوندند. او اشاره می‌کند که هیچ کس چنین تجلی باشکوهی را ندیده است. همچنین، با تصویر جالبی از پیمانه و جام، به خوشی و فراوانی می‌پردازد و بیان می‌کند که کسی که در فقر و فناست، با آستین پاره و حالتی محقر، می‌تواند در این مجلس جایی داشته باشد.