شمارهٔ ۳۴۴ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به حالت و احساسات شاعر نسبت به عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر از صومعه فاصله می‌گیرد و به زیبایی‌های عشق و جوانی توجه می‌کند. او افسوس می‌خورد که برخی افراد بی‌احساس بر زندگی او ناز می‌کنند و این در حالی است که او می‌خواهد با عشق و زیبایی‌های واقعی زندگی‌اش را بگذراند. او تأکید می‌کند که در جستجوی حقیقت و نیازهای درونی خود است و نمی‌خواهد در دام ریاکاری بیفتد. در نهایت، شاعر به دعوت از دیگران می‌پردازد تا به شیراز بروند و از زیبایی‌های زندگی لذت ببرند، در حالی که می‌گوید در حال حاضر فرصت‌های مناسبی برای شادی و عشق بسیار کم شده است.