شمارهٔ ۳۹۵ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف احساسات عمیق و دوگانه‌ای می‌پردازد که ناشی از عشق و جدایی است. او از آبی مانند اشک که از دل کوهکن یا کوه می‌جوشد، صحبت می‌کند و می‌گوید که لاله‌ها از دل سنگلاخی بیستون به بیرون آمده‌اند. شاعر اشاره می‌کند که وقتی دلش را می‌شکند، اشک‌ها به صورت خون از چشمانش بیرون می‌آید و جراحتش التیام نمی‌یابد. در ادامه، او به ارتباط عشق و حسرت می‌پردازد و می‌گوید که اگرچه درون او پر از شادی و عشق است، اما بیرون، اشک حسرت جاری است. همچنین، او از زلف معشوقش به عنوان افسونگر یاد می‌کند که عقل و خرد را به جنون می‌کشاند. شاعر به دنبال راز و رمزی است که در صومعه از لعل معشوق شنیده، اما نمی‌داند چطور به میخانه برسد. در نهایت، او به میدان غم اشاره می‌کند و می‌گوید که با وارد شدن به این میدان، از شدت عشق و درد، نفسش به زحمت بیرون می‌آید. شاعری که از عشق و غم به طور همزمان رنج می‌برد.