شمارهٔ ۴۰۳ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوتی است به نوشیدن شراب و لذت از زیبایی عشق. شاعر از ساقی خواسته است که با می‌گلابی که دارد، مجلس را گلستان کند و شب‌نشینان را روشن کند. او به سختی از دوری معشوق رنج می‌برد و به دنبال دیدن چهره‌اش است. قلب شاعر پر از درد و گناه است و او از معشوق می‌خواهد که در دردش همدلی کند. شاعر همچنین به معشوق گوشزد می‌کند که نباید با دیگران بر سر عشق و زندگی رقابت کند و از زیبایی ابرو و مژگانش به عنوان سلاح استفاده کند. در نهایت، او اشاره می‌کند که عشق در خراسان ریشه دارد و از معشوق می‌خواهد که دل را با داغ عشق خوبان پر کند.