شمارهٔ ۴۴۰ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و جذبه‌ای که محبوبش در دلش ایجاد کرده سخن می‌گوید. او اعتراف می‌کند که عشق باعث شده عقلش را از دست دهد و به تماشای محبوبش مشغول شود. شاعر می‌گوید که هر کس امروز زیبایی محبوب را ببیند، نباید به فکر روزهای آینده و از دست دادن آن باشد. همچنین اشاره می‌کند که کسی که به عشق تو توجه کند، به بهشت هم نمی‌اندیشد، زیرا زیبایی تو از هر بهشتی بالاتر است. او در نهایت به این نکته می‌پردازد که عشق و زیبایی محبوبش سبب مشغولیت فکر و عمر او شده و زندگی‌اش را با معماهایی پر کرده است.