شمارهٔ ۴۵۸ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر لحظه‌ای از شوق و درد عاشقانه را توصیف می‌کند. شاعر از وجود معشوق، که به او شبیه ابر نوروزی است، به عنوان منبع فیض و زندگی سخن می‌گوید. او خود را تشنه‌ی محبت می‌بیند و از غم جدایی و عدم دستیابی به زلف معشوق رنج می‌کشد. شاعر از آتش عشق و تأثیر شگرف آن بر دلش می‌گوید و نگران است که بار دیگر احساساتش به آتش بیفتد. او همچنین به قدرت و زیبایی معشوق اشاره می‌کند و پیشنهاد می‌کند که معشوق، خود را در دام عشق دیگران نیندازد و از محبت خویش نسبت به او بکاهد. در نهایت، شاعر به ارزش عمر و عشق اشاره می‌کند و به دنبال وصالی از معشوق است که به روح او معنا ببخشد.