شمارهٔ ۴۷۷ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر آرزو می‌کند که ای کاش در سر کوی محبوب خاک شود تا قدم‌های معشوق بر او بیفتد. او دوست دارد که به جای انسان بودن، خاشاکی بی‌مقدار در کنار دوست باشد. شاعر بر پاکی محبوب تأکید می‌کند و از آلودگی‌های خود ابراز ندامت می‌نماید. همچنین اشاره می‌کند که بختش برای شکار عشق مساعد شده و او نیز در دل این عشق قرار دارد. اگر اشک‌ها و دردهایش او را ناتوان می‌کرد، همراه با آن آه‌هایی که به آسمان فرستاده، در حال و هوای دیگری بود. در پایان، شاعر به این می‌اندیشد که اگر از شراب نمی‌نوشید، همچنان در زمره رندان و بی‌پرواها قرار نمی‌گرفت.