شمارهٔ ۴۷۸ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از آرزوی دیدار معشوق سخن می‌گوید و حسرت و longing خود را بیان می‌کند. او آرزو دارد که ای کاش بتواند چهره زیبا و دل‌نواز او را ببیند و از زیبایی او بهره‌مند شود. شاعر به سایه‌ای که معشوق بر سرش افکنده اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر امروز از جمال او محروم باشد، امیدوار است که در آینده به وصال او برسد. او به ناتوانی عاشقان در دیدن معشوق و عدم مجوز برای این دیدار افسوس می‌خورد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که با وجود عقل و دین، عاشقی در تنهایی و دوری از معشوق مقهور است و آرزوی خود را به ناراحتی از فراق او تبدیل می‌کند.