شمارهٔ ۷۶ جامی
جامی / غزلیات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
زبان در دهان ترجمان دل است
سخن بر زبان از زبان دل است
جهان وانچه می بینی اندر جهان
گم اندر فضای جهان دل است
قلم هرچه بر لوح هستی نوشت
یکی نکته از داستان دل است
خدنگی که از قبضه ما رمیت
رسد بر نشان از کمان دل است
غذایی که از عند ربی ابیت
خورد جان عارف ز خوان دل است
فراوان فواکه که از قطع و منع
مبراست از بوستان دل است
کلام تو وحی است جامی بلند
که نازل شده ز آسمان دل است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ارتباط عمیق زبان و دل اشاره دارد. زبان به عنوان ابزاری برای بیان احساسات و واقعیات درونی انسان شناخته می‌شود. هر چه در جهان می‌بینیم و تجربه می‌کنیم، نشان‌دهنده‌ای از دنیای دل ماست. نویسنده تأکید می‌کند که قلم و نوشته‌ها فقط بازتابی از افکار و احساسات دل هستند. همچنین، غذای روح عارفان از دل و معنویت نشأت می‌گیرد و کلام انسان نیز از آسمان دل فرود می‌آید. به طور کلی، این شعر به اهمیت و کارایی دل در درک و بیان احساسات و تجربیات انسانی می‌پردازد.