شمارهٔ ۸۰ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر غم و اندوه شاعر است که به خاطر بار مشکلات و مصائب بر دوش خود خم شده است. او احساس می‌کند که دایره غم او را احاطه کرده و از بس گریسته، حالا در میان ماتم قرار گرفته است. شاعر به حرم محبوبش عشق می‌ورزد و به چشمان او که مانند چشمه‌ای زلال است، اشاره می‌کند. او از ضعف و ناتوانی خود سخن می‌گوید و می‌گوید که بر لبان او رحمتی نمی‌بیند. به علاوه، او به وجود افرادی رذل و پست در نزد محبوبش اعتراض می‌کند و نگران است که این افراد به محبوبش نزدیک‌تر شوند و از او دور نگهش دارند.