شمارهٔ ۱۰۸۶ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از محبوبش می‌خواهد که زیبایی‌های خود را همچنان به نمایش بگذارد و از او سوال می‌کند که چرا در لحظات خاص، حقیقت را پنهان کرده است. او با توصیف اشک و دردهایش، نشان می‌دهد که عشقش او را به شدت تحت تأثیر قرار داده و مانند شمعی در آب و آتش امتحان می‌شود. شاعر همچنین از خدا خواستار افزوده شدن زیبایی نگاه محبوبش است و به احساسات شدید خود اشاره می‌کند که در دلش پرواز می‌کنند. او به چشمان محبوب اشاره می‌کند که مانند گل ارغوان زیبا و جذاب هستند. در نهایت، شاعر به یادآوری غم‌های خود در پیری و آرزوهایش می‌پردازد و احساس می‌کند که حتی زبانش نیز در بیان این احساسات ناتوان مانده است.