شمارهٔ ۱۲۴ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
بپوش از دیدهٔ نامحرم شهوت عبادت را
نهان کن در نقاب ظلمت شب حسن طاعت را
هواپیما شود بر دوش آهت گر زبان و دل
ز برگ و بار آرایش دهی نخل سعادت را
شکست نفس باغ زندگانی را کند خرم
بچشم کم نبینم سنگ باران ملامت را
ز شوق ز خم شمشیرت دلم بر خاک می‌غلتد
سرت گردم دمی هم کارفرما شو مروت را
من و دامان صحرای نجف کاندر صف محشر
بسر از هر کف خاکم نهد دست حمایت را
دل تنگم دهد چون عرض وسعت مشربی جویا
بگنجاند بچشم مور صحرای قیامت را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به شاعری پیامی از راز و عبادت را منتقل می‌کند. شاعر ضمن اشاره به اهمیت پوشاندن زیبایی‌های عبادی خود در برابر نامحرم، به عظمت و ارزش دل و زبان اشاره دارد. همچنین، او با بیان اینکه شکست نفس می‌تواند باغ زندگی را شاداب کند، به سختی‌های زندگی و ملامت‌ها اشاره می‌کند. عشق و محبت به خدا و توجه به حمایت او در روز قیامت نیز در این شعر مورد تاکید قرار می‌گیرد. شاعر به دنبال وسعت دل و برآورده شدن آرزوهای معنوی است و به خوبی اهمیت صبر و ایمان را در زندگی بیان می‌کند.