شمارهٔ ۱۲۵ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و رنج عشق سخن می‌گوید و به ارتباط عمیق بین عشق و آتش و دود اشاره دارد. او ابراز می‌کند که چطور زیبایی و رنج در عشق درهم تنیده‌اند و غم‌های دل را پنهان کرده است. در ادامه، شاعر به قدرت عشق و اثر آن در زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که در عشق واقعی، سوختن و رنج کشیدن به نوعی هنری است که ارزشمند است. او همچنین به اینکه عشق نمی‌تواند مانع بارش لطف و محبت شود، اشاره می‌کند و از ساقی می‌خواهد که با محبتش، سایه‌ای بر سر او افکند. در نهایت، شاعر دعا می‌کند که با نام علی و فیض او، به سرمنزل مقصود برسد.