شمارهٔ ۱۳۳ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این دو بیت بیانگر شدت احساسات و غم و اندوهی است که در دل شاعر وجود دارد. او با تصویرسازی از آب شدن دریا به خاطر اشک‌هایش و اینکه کوه‌ها تحت فشار ناله‌های او مانند ابرها پخش می‌شوند، نشان می‌دهد که این درد و غم چقدر بزرگ و فراوان است. این ابیات به‌خوبی عمق احساسی و تاثیرپذیری شاعر را از حادثه یا احساساتی که در درونش جاری است، به تصویر می‌کشند.