شمارهٔ ۱۴۷ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره دارد و می‌گوید که هر زیبایی و خصوصیتی که در او وجود دارد، پاسخگو و جوابگوی زیبایی‌های چندگانه دیگر در جهان است. او از اشک‌های پنهانی‌اش سخن می‌گوید که به مروارید تبدیل شده‌اند و از حسن رخسار و دهان معشوقه‌اش که می‌تواند بر بهشت جوابگو باشد. همچنین شاعر به زیبایی‌های طبیعی مانند رنگین کمان، لب‌های لعل و قد موزون او اشاره می‌کند و به این نکته می‌رسد که شخصی با دل‌پاک همچون معشوقه‌اش می‌تواند در فقر هم سنگین‌تر از سکندر باشد. در نهایت، عشق او را بر می‌انگیزد و در دلش آتش سوزان عشق شعله‌ور می‌شود.