شمارهٔ ۱۵۲ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به فصل خزان و زیبایی‌های طبیعی اشاره می‌کند. او از زیبایی فواره‌ای که در کنار آب وجود دارد می‌گوید و پیشنهاد می‌دهد که در عزلت و آرامش، ارزش خود را در دل گل و آب بیابد. شاعر همچنین به حالتی شاعرانه و عاشقانه اشاره می‌کند، جایی که معشوق مست و خوشحال در کنار آب به سر می‌برد، در حالی که شاعر خود را اسیر این عالم رندی می‌داند.