شمارهٔ ۱۷۲ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
خط پشت لب میگون تو عنوان گل است
دهنت نقطهٔ بسم الله دیوان گل است
شده از یاد تو هر قطرهٔ خونم چمنی
موج خون جگرم جوش خیابان گل است
مزه از شور دلم رفت چو زخمش به شد
نمک نالهٔ بلبل لب خندان گل است
دهنت غنچهٔ نشکفتهٔ باغ سخن است
خندهٔ زیر لبت چاک گریبان گل است
نحسن رنگین تو از بس نمکین افتاده است
چشم جویا ز خیال تو نمکدان گل است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعاره‌ها، به توصیف عشق و زیبایی می‌پردازد. لبان معشوق به گل تشبیه شده و روزی دل شاعر با یاد او شاداب بوده، اما اکنون دچار غم و رنج شده است. همچنین، شاعر به رابطه عمیق میان عشق و سخن گفتن اشاره دارد و خنده و لبخند معشوق را دلنشین و دل‌آزار می‌داند. مضمون کلی شعر، ترکیب عشق، درد و زیبایی‌های زبانی است.